2 Αυγ 2006

ΑΝΕΠΙΔΟΤΟΝ ΙΙ: "ΑΠΟ ΣΤΑΧΤΗ ΠΑΡΘΕΝΩΝ ΕΡΑΣΤΩΝ"

είδα στην Αθήνα άνδρες γενειοφόρους, άνδρες μυώδεις και νευρώδεις, να κλαίνε για την αγάπη μιάς γυναίκας. Ναι. Μη γελάτε, δεν είναι αστείο. Με τα μάτια μου το είδα, αλλιώς δεν θα το πίστευα ούτε εγώ...
Ο Δάμις, ο εις εκ των δύο βασιλέων της αρχαίας Σπάρτης, απευθυνόμενος στη Σπαρτιατική Γερουσία
Π.Δ.Μπαλτάκος, Το Τέλος του Εφιάλτη, Αθήνα 2004

Αγάπησα αληθινά. Κι αγαπήθηκα αληθινά. Ζήσαμε μαζί δυό τρία απίστευτα ευτυχισμένα χρόνια. Τα πιό ευτυχισμένα της ζωής μου.

Δεν ήταν θέμα ευθύνης ο χωρισμός. Δεν είναι ο Έρωτας πεδίο μάχης, ούτε δικαστήριο, να ψάχνεις ποιος φταίει και ποιος δεν φταίει, ποιος έφταιξε και ποιος δεν έφταιξε. Δεν είναι ούτε θέμα ποιότητας, αν δεν ήταν η Αγάπη μου ένας εξαιρετικός άνθρωπος, δεν θα ήμουν μαζί της από την αρχή. Κι όμως έδωσα την χαριστική βολή, γιατί υπήρχε τεράστιο πρόβλημα συμβατότητας. Όταν εξαντλήθηκαν όλα τα περιθώρια. Κι έκλαψα πικρά, δεν ντρέπομαι να το παραδεχτώ…

Έχω να την δω, να την ακούσω και να την αγγίξω,
ακριβώς έναν χρόνο,
από τις 2 Αυγούστου 2005.

"Όμως απόψε πρέπει να τα καταφέρω
Μακάρι να 'τανε κάπως αλλιώς δεν ξέρω, μακάρι να 'τανε και πάλι να σε θέλω
Και να σου πω: "σήκω, μαζί μου θα σε πάρω..."

15 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Γιατι ρε γμτ? Εκει που λεω οτι εχω ξεπερασει καποιες καταστασεις ''πεφτω''σε κατι τετοια κειμενα κ γινομε κομματια!
ΓΙΑΤΙ????

InvertedLightBlue είπε...

συμβατότητας ε;

αειφυγια είπε...

Για κεινο που αφησες μη σκύβεις
για κείνο που εχασες να λυπάσαι
για κείνο που βρήκες τρέξε και προλαβε τη βροχή πριν σβύσει τα ιχνη
Αν στο χέρι σου είναι
κι ο ανεμος δεν ΄πήγε πριν από σένα και σάρωσε εσένα...

(μικρέ μου πολεμιστή σταματα λίγο και ξαπόστασε η ζωή έχει δρόμο ακόμα..)

Rodia είπε...

Τι να σου γράψω βρε Γατούλη.. ότι η ζωή περνάει σα νερό.. ότι ίσως χρειάζεται να μάθουμε να ξεχνάμε πιο γρήγορα..
Ξέρεις, το έχω νιώσει, καμιά φορά πέφτουμε στην ηδονή της λύπης, η θλίψη λειτουργεί ως πηγή ηδονής, εγκλωβιζόμαστε εκεί μέσα και αρνούμαστε να δούμε γύρω μας: απορρίπτουμε χωρίς δεύτερη σκέψη.

Μυθοποιούμε συχά καταστάσεις, ανακυκλώνουμε εικόνες ευτυχίας, λες και είναι οι μοναδικές, εμποδίζοντας να έρθουν να μας βρουν άλλες, ίσως ευτυχέστερες!!!

Τώρα πια, (νομίζω ότι) γνωρίζω ποιος ήταν ο μεγάλος μου έρωτας. Τώρα όμως, έτσι; Αφού έζησα τόσα χρόνια και πέρασα πολλές χαρές και πολλές θλίψεις. Αν είχα κολλήσει περισσότερο σε κάποιον από τους πρώτους (!!!) θα είχα χάσει ακόμα και αυτόν που θεωρώ (σήμερα) το σημαντικότερο...

σμουτς!!!:-)))))

ελένη είπε...

κι ο ανεμος δεν ΄πήγε πριν από σένα και σάρωσε εσένα...

(πολύ μου άρεσε αυτό αειφυγια)

Σύλβια Ο. είπε...

Δεν θα γώριζες εμένα...
Και ακόμα δεν με γνωρίζεις...

παπαρούνα είπε...

μετά γκρινιάζετε για την δική μου τη μελαγχολία!
Κοιτάξτε μην ο ένας χρόνος γίνουν δύο, οι δύο τρεις κτλ κτλ
;)

In Silence είπε...

Δική σου (μας) η λογική δικό σου (μας) και το συναίσθημα.
Κάποιες μέρες η ζυγαριά βαραίνει πιο πολύ από τη μιά μεριά,
μα αυτές οι μέρες είναι τελικά και οι πιο ευλογημένες, ναι;



Do you ever think of me
and get lost in the memory?
When you do, I hope you smile
and hold that memory awhile.


Still Remember ~ Blackmore's Night

(δευτερή φορά αυτή τη βδομάδα που το χαρίζω σε κάποιον...φοβάμαι μήπως πλησιάζει και η σειρά μου για συναισθηματική βουτιά στο παρελθόν...)

Καληνύχτα Γάτε!
Σ'αγαπάω.

thripas είπε...

Πολύ σοβαρή η ατμόσφαιρα εδώ


Σε αφιερώνω και εγώ στοίχους

ζήλεψα

Τζίμης Πανούσης


Το μουνί και το δελφίνι


Θέλω να σε κάνω ταίρι
να σε βγάλω στο πανέρι
να σε δώσω όσο όσο
από σένα να γλιτώσω
Το μουνί και το δελφίνι
να ησυχάσω δε μ' αφήνει
πότε τρύπα πότε ψάρι
δε μου κάνουνε τη χάρη




Συμπάσχω γάτε στον πόνο σου βλέποντας ειδήσεις στο star

Διότι και γιατί τα ψάρια κολυμπάνε από την άκρη

Μαύρος Γάτος είπε...

Ένας χρόνος είναι πολύς χρόνος.

Βάζω στοιίχημα με τον εαυτό μου αυτό να είναι το τελευταίο μου άρθρο εδώ για Εκείνη

και στη ζωή μου να πάψει να με κατατρέχει η μνήμη της (που, κακά τα ψέμματα, με κατατρέχει πιά όλο και λιγότερο...)

Σάς ευχαριστώ όλους που μπήκατε στον κόπο να γράψετε δυό λόγια....

Αντιγράφω αυτά ποου έγραψα σε έναν φίλο (με άλλη αφορμή):

Η ζωή είναι ένα Δώρο. Που χαρίζεται μόνο μια φορά.

Ας το σεβαστούμε, ας το χαρούμε.

Ας μην το φορτώνουμε με περιττές μαυρίλες. Φτάνει η Αιώνια μαυρίλα, πριν, και μετά.



Περιττό να πω ότι "τα λέω σε μένα εις επήκοον όλων", όπως λέει και ο Μάρκος...

Clowd είπε...

Μερικές φορές εκείνος που φεύγει
υποφέρει περισσότερο.
Τι να πω....το κουράγιο και το υπομονή είναι λέξεις που με εκνευρίζουν....

Natalia είπε...

"Αυτός που φεύγει...." Ωραίος τίτλος για ποστ, ε;
Φριχτός τρόπος συλλογής εμπειριών.

Το ανεπίδοτό σου, για άλλη μια φορά μοιάζει τόσο πολύ με το δικό μου.....

Αν ήσουν εδώ θάθελα να σου ρίξω μία μπούφλα....
Αυτό ήταν στην αρχή...
Μετά θα ήθελα να σε αγκαλιάσω...

Και μετά να σε χτυπήσω φιλικά στην πλάτη (γιατί μας έχουνε παρεξηγήσει να σε ενημερώσω.....) και να σου πω.....:

"Πάψε ρε φίλε και κουβάλα......."

You know what I mean....n'est pas?

Μαύρος Γάτος είπε...

Cloud τα είπες όλα... "εκείνος που φεύγει".

Ναταλάκι και γιατί βρε να μάς παρεξηγήσουν;;;; Ελεύθερα παιδιά δεν είμαστε;;;; Χρωστάμε εξηγήσεις σε κανέναν;;;;;;

Σ;)))

χίλια χρόνια κι άλλα τόσα είπε...

να βρεις την επόμενη αδερφέ και να αφήσεις τις κλάψες. εντάξειε εντάξει. ε, όλοι είμαστε άνθρωποοι και καυλώνουμε και κλαίμε καυλωμένοι και ενίοτε τον μαρσάρουμε κλαμένοι και ρέουν οι υγρές και θερμές πευκοβελόνες μας πάνω στο στήθος στην κοιλίτσα μας και ου το καθεξώς. όμως, αυτές τις ιστορίες τις φυτοζωούμε σε επανάληωη και στο τέλος της μέρας λέμε : πόσες γάμησες εσύ; τόσες. νίκησες! καταλαβαίνεις; θα νικήσεις! εντάξει, χαζές είναι όλες οι κοπέλες που συγκινούνται να πούμε με το τίποτο και κλαίνε κι αυτές αυνανιζόμενες και ωδύρουν μανταλάκια χιαστί, και μη νομίζεις, κοπέλες είναι. πρέπει να πας να παρασταθείς να πεις τα σαγάπώ τις τρυφερότητες και όλα τα ρέστα. αρκεί να δέχεται η κοπέλα να τα ακούσει - διαφορετικά είναι μαλακισμένη και τι χρείαν έχομεν...

εγώ εντάξει για μένα θα σου πω εφόσον σε αγνοώ διαπροσωπικώς, τι, ωραίο αγοράκι είμαι και δεκτά τα κωλοδάχτυλά άρα της το καίω το μυαλό εν ριπή, οπότε γιατί να κλαίω και να συγγράφω,

αφού της παπαρούνας τον ανθό να μην τον εμυρίσεις γιατί μια μέρα δυστυχισμένο μου θαρθείς και θα με χύσεις...

Ανώνυμος είπε...

Blue topaz ring will certainly be thpmas sabo your best option if you are intended to thomas sabo jewellery include a ring into your gemstone jewelry collection. cheap thomas sabo charms Either if you wish to wear the ring on a special occasion or thomas bracelets wear this sort of ornaments on a daily basis, silver charm carriers it is up to your account. Blue thomas sabo necklaces topaz ring can ensure you that you will attract every person.