1 Ιαν 2006

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ... (DEDICATION (REFLECTIONS))


Πάει καιρός… τόσος καιρός
πάει καιρός… πόσος καιρός…
Καλή χρονιά, αγαπημένο μου Φιλάκι.

Ξύπνησα, μόνος μέσα στο άδειο σπίτι, το πρώτο αυτό πρωινό της νέας χρονιάς, και βρήκα το μήνυμα σου. Το πρώτο μετά από πέντε μήνες χωριστά, που κλείνουν σαν αύριο. Την απάντησή σου στις ευχές μου.
Κάθησα στο πιάνο και έπαιξα ένα κομμάτι από το Χαμόγελο της Τζοκόντας. Και έκλαψα ξανά…
Αραίωσαν πολύ πιά τα κλάματα, αλλά δεν στέρεψαν. Εγώ σε άφησα. Δεν γινόταν αλλιώς. Ο νους το ξέρει. Η καρδιά δεν θα το μάθει ποτέ…

Έγραψα για σένα ένα πρωινό τραγούδι. Μάλλον δεν θα το ακούσεις ποτέ, όπως και κανένας άλλος. Λέει, Πάει καιρός… πόσος καιρός…

Να και το πρωτοχρονιάτικό μου δώρο. Μετέφρασα για σένα το Dedication, Αφιερωμένο, και σού το αφιερώνω, αν και είναι απίθανο να ρθεις εδώ και να το διαβάσεις... Οι στίχοι του αγαπημένου Νίκου Γκάτσου, αυτοί που τραγουδάει η Αλίκη Καγιαλόγλου στον δίσκο του 1993 (λέει μαζί μου θέλω σεμνά να περπατάς, αλλού να μην κοιτάς κτλ), δεν μού άρεσαν ποτέ, δεν έχουν άλλωστε καμιά σχέση με τους πρωτότυπους του Clifton Nivison. Να η δική μου μετάφραση (απ’όσο ξέρω δεν υπάρχει καμιά άλλη)…
Αφιερωμένο

Δε με τρομάζει ο χρόνος κι ας με γερνά
κι ας ξέρω πως αλλάζω πολύ βαθιά
πόσο μικρός ακόμα νιώθω για να πω
πως ξέρω τώρα ν’αγαπώ, τον έρωτα να ζω

Δεν νοιάζομαι για μέρη φανταχτερά
Μού φτάνει νά'μαι απόψε μαζί σου εδώ
μα δεν μπορώ ακόμα να πιστέψω πως
είμαι έτοιμος να ονειρευτώ, τον έρωτα να ζω

Κι όσο θα έχω φωνή θα τραγουδώ
δεν έσβησες ποτέ
αγάπη πρώτη, δεν σε ξεχνώ

Αύριο μπορεί να σωπάσει η μουσική
στη μνήμη όμως θα ζει
η πρώτη αγάπη μου, και στερνή

Η εικόνα ξεθωριάζει, έσβησε πιά
η θύμηση, σκισμένη, γραφή παλιά
κι αν πέρασε καιρός, η θλίψη δεν περνά
βαθιά σ’αγάπησα, πολύ
και σ’έχασα μετά.


Χρόνια πολλά σε όλους. Λέτε να χαλάσει το πληκτρολόγιο από τα δάκρυα;

Μαύρος Γάτος
Σ:-(((((

ΥΓ: Η εικόνα είναι της Consuelo de Saint-Exupery, της γυναίκας που υπήρξε το αληθινό Τριαντάφυλλο του Μικρού Πρίγκηπα, και λέγεται Ο Μικρός Πρίγκηπας στα βράχια. Ο Antoine de Saint-Exupery εξαφανίστηκε με το (άοπλο) μονοθέσιο αεροπλανάκι του, μια μέρα του 1944, νότια της Μασσαλίας, εκτελώντας μια ειδική στρατιωτική αποστολή για την γαλλική αντίσταση. Η στρατιωτική του ταυτότητα βρέθηκε στον βυθό, κοντά στις ακτές, από έναν ψαρά, πριν από λίγα χρόνια…

6 σχόλια:

raffinata είπε...

δεν χαλάνε τα πληκτρολόγια από τα δάκρυα, οι καρδιές μας μόνο χαλιούνται... ή ανακουφίζονται...

Ανώνυμος είπε...

Συγνώμη που επεμβαίνω αλλά το θεωρώ απίστευτη αμαρτία να μην το διαβάσει και τελικά να μη το μάθει ποτέ.Είναι άδικο.Κάνε κάτι

theodora είπε...

το προηγούμενο μήνυμα το υπογράφω εγώ , καταλάθος πέρασε ως ανώνυμο

Μαύρος Γάτος είπε...

Λες να κερδίσει κάτι; Εγώ φοβάμαι ότι θα πονέσει ακόμα περισσότερο...

theodora είπε...

Συγνώμη και πάλι που επεμβαίνω αλλά επειδή βρίσκομαι σε μια ανάλογη (όχι με σένα, με το άλλο πρόσωπο) κατά κάποιο τρόπο θέση , και αναρωτιέμαι αν με σκέφτεται(είναι μια αδιέξοδη σχέση), αν με σκεφτόταν θα ήθελα να το ξέρω, βέβαια θα πονούσα και θα με έριχνε σε πιο βαθύ πηγάδι από αυτό που είμαι τώρα αλλά ταυτοχρόνως θα αισθανόμουν και μια ανακούφιση.Δηλαδή θέλω να πω ότι τα δυσάρεστα, τα επώδυνα συναισθήματα πάνε μαζί και με ευχάριστα και ανακουφιστικά συναισθήματα, δεν ξέρω πως γίνεται, αλλά η ζωή είναι αντιφατική, το καλό μέσα στο κακό και το αντίστροφο.
Βεβαια ο καθένας ξέρει καλύτερα για τον εαυτό του και την περίπτωσή του.Όμως όλα τα δυνατά συναισθήματα περιλαμβάνουν και πόνο.

Μαύρος Γάτος είπε...

Επειδή πιστεύω πως έχω το χάρισμα και την κατάρα να μπορώ εύκολα να μπαίνω στην θέση του άλλου και να τον νιώθω, ειλικρινά νομίζω ότι καλύτερα να με θεωρεί ένα αναίσθητο γαιδούρι ( που ξέρει ότι δεν είμαι) παρά να έπαιρνε έστω μια μυρωδιά από όλα όσα έχω γράψει από τότε που χωρίσαμε. Γιατί τώρα μπορεί να μού τα φορτώνει όλα και κάπως να ανακουφίζεται. Αν ήξερε τι πέρασα και πόσο υπέφερα θα με συμπονούσε, θα έλπιζε, θα υπέφερε, και ίσως να ξαναπαίρναμε τον λάθος δρόμο... το γιατί ήταν λάθος (ή γιατί νομίζω ότι ήταν λάθος) θα το δεις αν διαβάσεις τα κξείμενα περί έρωτα που θα δημοσιεύσω κάποια στιγμή. Ευχαριστώ πολύ π΄΄αντως για την παρέμβαση, έχω ανάγκη να ακούσω την άποψή σου και άλλων γυναικών. Γιατί μοιραία κάποια στιγμή θα συναντηθούμε, έστω τυχαία... και δεν είμαι καθόλου προετοιμασμένος.

Καλό απόγευμα κι ευχαριστώ